آسیب شناسی گذرا بر تساوی نیازهای اجتماعی
اندیشه های فلسفی مندر یونان باستان، یکی از فلاسفه یک آزمایش جامعه شناختی ـ بر حسب این که اگر نیازهای اجتماعی حالتِ متساوی به خود بگیرند چه اتّفاقِ فاجعه آمیزی ممکن است رُخ دهد ـ انجام داد؛ بدین نحو که
تازا شئعیر : �نئجه یازسین سینیق أل؟!�
سیندیریبلار قولومو!نئجه یازسین سینیق أل؟!سیخیلیب قول ـ قانادیم!نئجه اوشسون بئله قوش؟!او دیاردا کی نَفَس چکسن اگر جورمودیـ سَس سیز ـ ـ سس سیز ـنَفَسین حبس ائله سیننده گؤزه ل قوش!اوخوما!
غزل فارسی «قطار بوسه» 14 / 11 / 90
نشست سار بر آن شاخسارِ لب هایتبه سوزِ عشقِ تو می خواند سارِ لب هایتنشسته کوهنوردِ نگاه و بلبلِ دلبه کوهِ گونه و بر شاخسارِ لب هایتمنم که عاشقِ غربی ترین نگاهِ تواممنم شِکُفته یِ اشکِ بهارِ لب هایتکویر
تورکو قصیده : «پئشه» 13 / 8 / 91
دئدی کی : منقلی قوش! سوفره نی ده باغدا دؤشه!سونرا اگلشدی چمنده کبابی چکدی شیشه!باغی وَه! چَن گؤتوروب توستولر اوندا ایتمیش!دؤزها دؤز! شیشلری دوُزلا کی کباب دادلی پیشهگیزله نیبدیر ساچیوین یاش مئشه سینده
غزل فارسی «مِیِ جاودان» 21 / 10 / 96
زیاد خورده ام این مِیِّ جاودانم رابگیر دیگر از این دست، استکانم راتلو تلو چو در این راه می خورم نه عجب! زیاد خورده ام و بشنو داسِتانم راخدا چرا بَدَت آید ز نوش کردنِ مِی؟که بر سرم کُنی آوار، آسمانم ر
غزل فارسی «اسیر ائوین» 2 / 10 / 95
وزن : مفاعِلاتُن/مَفاعیلُن تفنگ در دستِ خود دارم ولی که می بوسد ایران رافشنگ هم گر جهد از آن چو لاله بوید خیابان رااگر اسیرِ ائوین اَستم شکنجه ها لِه نکردندمکه من گُلستانه می بینم تمام سلّول
غزل فارسی «اصلان» 9 / 5 / 98
ای خلایق! باز هم بر نیزه شد قرآن ماز عمروعاصان درس می گیرد کنون شیطان ماگنبدِ مسجد چُنان عمّامه ی زاهدنماستقلعه وَش هم می نهد تاجی به سر، سلطانِ ماشیرِ ایران برنیارد غرّشی بر ظالمان!می نهد دُم لایِ پا
پرنده و پرواز (به دشتِ برفیِ چشمت دو تا کبوتر مُرد)
به دشتِ برفیِ چشمت دو تا کبوتر مُردپرنده پروازش را به خاطرات سِپُردهنوز ابری و دلگیر و غصّه زاست سپهرکسی پرنده و پرواز را رُبوده و بُردنه صوتِ رود نه آوازِ سار می آیدبه جز صدایِ زغن، زاغ، قورباغه ی خُ
عقل مَداری یا دین مَداری؟
اگر مردمی دین محور طلب می کنیم و اجتماعی دین مدار را خواهانیم می باید آن ها را مردمانی آرمان گرا و حقیقت گرا و در عین حال واقعیّت گرا بار بیاوریم. جامعه ای که پیامبر اسلام ایجاد کرده بود در آن، این مو
شخصیّت شاهد
شخصیّتم آماجِ حسادت شد و تهمتاین بود دُهُل وار، همان فتنه ی شهرت!!پشتِ سرِ من، توده سخن ها که نچیدند!هر وقت کسی یافت بسا مایه ی فرصت!!گفتند که شاهد که ... چو سعدی است!!!خویَ اش نه جَمال است که پابندِ
ابدیّت ارزش ها
آن گاه که انسان از همه چیز ببرّد و آسمان از پیش رویش نومیدانه درگذرد تنها در فراغت بی قید و شرط و در خُلیایی آزادی بخش تر از خدا به گورستانِ آرامش پا خواهد نهاد و سرودنی بی مصداق تر از هر تصدیقی او را
غزل ترکی " عقیل"
قَمَه نی وورما باشیندان! اولار عقلین زاییل! دوشمانین باشینا دور وور قَمَه نی! ای عاقیل! یئکه باش ـ قارنی یوغون، دعوی ِ شاهلیق ائله دی! شئیخ و شئیطان ایله ائششک اونا اولدو قاییل! آدی مین دیلده گزیر! ح
چند رباعی
ای کاش نبودمی به دنیایِ دغل تا فسق نه کردمی نه تقوا و جدل این بار بگو به صاحبِ هر دو جهان : چون خلق کُنَد نگوید اینان همه کَل! تا خَلق شدی، زمین دهان باز کُنَد در خوردنِ آدمی بسا آز کُنَد زان پس بد
شقایق
عاشقانه تر از شقایق باید زیست عارفانه تر از مرگ باید بود و زیباتر از رؤیاهایِ خشخاش باید شعر سرود باید میانِ ماهتاب و خورشید پُلی زد وزانجا تا حضورِ مرگِ واپسین دیدار به لِقایِ جُزامیانِ عشق پیوست ...
غزل فارسی "دو جرعه آب"
ـ ـ U ـ/ U ـ UU / ـ ـ U ـ/ U ـ جانم به لب رسیده در این جا ؛ دو جُرعه آب؟ آتش زدی به خیمه ی عشقم به آب و تاب! خشکید نینوا و نئی دَم نزد به دشت! صد حیف! جز ندایی از آن «آب! آب! آب!» آن سوتر او خودش شده
مثنوی ترکی " قومارباز دونیا "
بیلمیره م هرده ن نه ده ن جان اود توتور؟! هئی قومارباز دونیامیز خالقا اوُتور! شاید آللاه دا کوسوب بیزده ن! اولار؟ قیبله لر هاممی دؤنوب سیزده ن! اولار؟ دونیانین قارنی دولو اربابلاری بی مروّت، بی ادب آدا
نئچه تورکو بایاتی
4 ــ 3 مقصود از عدد فوق عبارت از تعداد هجاهای یک بایاتی در طول یک مصراع آن است؛ طوری که بعد از 4 بخش یا هجا، یک مکث کوتاه اتفاق می افتد که بدان گویند بایاتی یِ هفت هجایی یِ چهار ـ سه. گون اورتادا دا
غزل فارسی " عین نافه "
دیروز در کنار من او تویِ کافه بود کم حرف بود و آوخ! عجب خوش قیافه بود! لب تر نمود و یک غزل از خود به جمع خواند قلبم تپید و گو که به سینه، اضافه بود در ذوق و شور آمدم از آن غزل که خواند احوال من اگرچه
نقد و بررسی ادبی مثنوی «رنگ پریده» اثر نیمایوشیج
نقد و بررسی مثنوی «رنگ پریده» اثر نیمایوشیج نیما یوشیج با تعبیراتی که از عشق پرخون می کند ، می سراید : «قصّه ام عشّاق را دلخون کند/ عاقبت، خواننده را مجنون کند». چنانچه در ادامه ی مثنوی «رنگ پریده» گوید : گـــــــــــــــــفتمش : ای نازنین یار نکو! همرها! تو چه کسی؟ آخـــــــــــر بگو! کیس