اندیشه های فلسفی مندر یونان باستان، یکی از فلاسفه یک آزمایش جامعه شناختی ـ بر حسب این که اگر نیازهای اجتماعی حالتِ متساوی به خود بگیرند چه اتّفاقِ فاجعه آمیزی ممکن است رُخ دهد ـ انجام داد؛ بدین نحو که

سیندیریبلار قولومو!نئجه یازسین سینیق أل؟!سیخیلیب قول ـ قانادیم!نئجه اوشسون بئله قوش؟!او دیاردا کی نَفَس چکسن اگر جورمودیـ سَس سیز ـxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 ـ سس سیز ـنَفَسین حبس ائله سیننده گؤزه ل قوش!اوخوما!

نشست سار بر آن شاخسارِ لب هایتبه سوزِ عشقِ تو می خواند سارِ لب هایتنشسته کوهنوردِ نگاه و بلبلِ دلبه کوهِ گونه و بر شاخسارِ لب هایتمنم که عاشقِ غربی ترین نگاهِ تواممنم شِکُفته یِ اشکِ بهارِ لب هایتکویر

دئدی کی : منقلی قوش! سوفره نی ده باغدا دؤشه!سونرا اگلشدی چمنده کبابی چکدی شیشه!باغی وَه! چَن گؤتوروب توستولر اوندا ایتمیش!دؤزها دؤز! شیشلری دوُزلا کی کباب دادلی پیشهگیزله نیبدیر ساچیوین یاش مئشه سینده

یئل قولاقدا قاققیلداشیر من ایلهدومان داغدا گؤزده ایتدیم چَن ایلهگئتدیم تاپدیم قیرآتیمی سن ایلهxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 باغلاشایدیم کوروغلونون عهدیلهxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa...

زیاد خورده ام این مِیِّ جاودانم رابگیر دیگر از این دست، استکانم راتلو تلوxa0 چو در این راه می خورم نه عجب! زیاد خورده ام و بشنو داسِتانم راخدا چرا بَدَت آید ز نوش کردنِ مِی؟که بر سرم کُنی آوار، آسمانم ر

وزن : مفاعِلاتُن/مَفاعیلُنxa0تفنگ در دستِ خود دارمxa0xa0xa0 ولی که می بوسد ایران رافشنگ هم گر جهد از آنxa0xa0 چو لاله بوید خیابان رااگر اسیرِ ائوین اَستمxa0xa0 شکنجه ها لِه نکردندمکه من گُلستانه می بینمxa0xa0 تمام سلّول

ای خلایق! باز هم بر نیزه شد قرآن ماز عمروعاصان درس می گیرد کنون شیطان ماگنبدِ مسجد چُنان عمّامه ی زاهدنماستقلعه وَش هم می نهد تاجی به سر، سلطانِ ماشیرِ ایران برنیارد غرّشی بر ظالمان!می نهد دُم لایِ پا

به دشتِ برفیِ چشمت دو تا کبوتر مُردپرنده پروازش را به خاطرات سِپُردهنوز ابری و دلگیر و غصّه زاست سپهرکسی پرنده و پرواز را رُبوده و بُردنه صوتِ رود نه آوازِ سار می آیدبه جز صدایِ زغن، زاغ، قورباغه ی خُ

اگر مردمی دین محور طلب می کنیم و اجتماعی دین مدار را خواهانیم می باید آن ها را مردمانی آرمان گرا و حقیقت گرا و در عین حال واقعیّت گرا بار بیاوریم. جامعه ای که پیامبر اسلام ایجاد کرده بود در آن، این مو

شخصیّتم آماجِ حسادت شد و تهمتاین بود دُهُل وار، همان فتنه ی شهرت!!پشتِ سرِ من، توده سخن ها که نچیدند!هر وقت کسی یافت بسا مایه ی فرصت!!گفتند که شاهد که ... چو سعدی است!!!خویَ اش نه جَمال است که پابندِ

آن گاه که انسان از همه چیز ببرّد و آسمان از پیش رویش نومیدانه درگذرد تنها در فراغت بی قید و شرط و در خُلیایی آزادی بخش تر از خدا به گورستانِ آرامش پا خواهد نهاد و سرودنی بی مصداق تر از هر تصدیقی او را

قَمَه نی وورما باشیندان! اولار عقلین زاییل! دوشمانین باشینا دور وور قَمَه نی! ای عاقیل! یئکه باش ـ قارنی یوغون، دعوی ِ شاهلیق ائله دی! شئیخ و شئیطان ایله ائششک اونا اولدو قاییل! آدی مین دیلده گزیر! ح

ای کاش نبودمی به دنیایِ دغل تا فسق نه کردمی نه تقوا و جدل این بار بگو به صاحبِ هر دو جهان : چون خلق کُنَد نگوید اینان همه کَل! xa0 تا خَلق شدی، زمین دهان باز کُنَد در خوردنِ آدمی بسا آز کُنَد زان پس بد

عاشقانه تر از شقایق باید زیست عارفانه تر از مرگ باید بود و زیباتر از رؤیاهایِ خشخاش باید شعر سرود باید میانِ ماهتاب و خورشید پُلی زد وزانجا تا حضورِ مرگِ واپسین دیدار به لِقایِ جُزامیانِ عشق پیوست ...

ـ ـ U ـ/ U ـ UU / ـ ـ U ـ/ U ـ جانم به لب رسیده در این جا ؛ دو جُرعه آب؟ آتش زدی به خیمه ی عشقم به آب و تاب! خشکید نینوا و نئی دَم نزد به دشت! صد حیف! جز ندایی از آن «آب! آب! آب!» آن سوتر او خودش شده

بیلمیره م هرده ن نه ده ن جان اود توتور؟! هئی قومارباز دونیامیز خالقا اوُتور! شاید آللاه دا کوسوب بیزده ن! اولار؟ قیبله لر هاممی دؤنوب سیزده ن! اولار؟ دونیانین قارنی دولو اربابلاری بی مروّت، بی ادب آدا

4 ــ 3 مقصود از عدد فوق عبارت از تعداد هجاهای یک بایاتی در طول یک مصراع آن است؛ طوری که بعد از 4 بخش یا هجا، یک مکث کوتاه اتفاق می افتد که بدان گویند بایاتی یِ هفت هجایی یِ چهار ـ سه. xa0 گون اورتادا دا

دیروز در کنار من او تویِ کافه بود کم حرف بود و آوخ! عجب خوش قیافه بود! لب تر نمود و یک غزل از خود به جمع خواند قلبم تپید و گو که به سینه، اضافه بود در ذوق و شور آمدم از آن غزل که خواند احوال من اگرچه

نقد و بررسی مثنوی «رنگ پریده» اثر نیمایوشیج نیما یوشیج با تعبیراتی که از عشق پرخون می کند ، می سراید : «قصّه ام عشّاق را دلخون کند/ عاقبت، خواننده را مجنون کند». چنانچه در ادامه ی مثنوی «رنگ پریده» گوید : گـــــــــــــــــفتمش : ای نازنین یار نکو!xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 همرها! تو چه کسی؟ آخــــ...