آن گاه که انسان
از همه چیز ببرّد
و آسمان
از پیش رویش
نومیدانه
درگذرد
تنها در فراغت بی قید و شرط
و در خُلیایی
آزادی بخش تر از خدا
به گورستانِ آرامش
پا خواهد نهاد
و سرودنی
بی مصداق تر از هر تصدیقی
او را به ابدیّتِ ارزش ها
وانهاده خواهد کرد ...
مرا
امیدی
این چنین
بایسته است ...
برچسب:
نویسنده: نیکی کریمیپور