غزل فارسی «قطار بوسه» 14 / 11 / 90

نشست سار بر آن شاخسارِ لب هایت

به سوزِ عشقِ تو می خواند سارِ لب هایت

نشسته کوهنوردِ نگاه و بلبلِ دل

به کوهِ گونه و بر شاخسارِ لب هایت

منم که عاشقِ غربی ترین نگاهِ توام

منم شِکُفته یِ اشکِ بهارِ لب هایت

کویرِ خشکِ دلم زیرِ پایِ کرکس ها

چه مست می کُنَدَم آبشارِ لب هایت

سخن بگوی سخن! چون که می فِشانَد دُر

در این کتابچه ها شهریارِ لب هایت

شبانه روز بریزد به بحرِ چشمانم

تمامِ آبی یِ آن جویبارِ لب هایت

قطارِ بوسه چه راحت گذشت از تونلش

قطاری از دالانِ تنگ و تارِ لب هایت

گذاشتم لبِ خود رویِ هر دو لب هایت

ز دست رفت دگر اختیارِ لب هایت

شهید گشتم و آرامگاهِ من لب شد

به خواب می بَرَدَم لاله زارِ لب هایت

در این دیار چه معروف گشته ای شاهد

به شعر و هم سخنِ شاهکارِ لب هایت