شخصیّت شاهد

شخصیّتم آماجِ حسادت شد و تهمت

این بود دُهُل وار، همان فتنه ی شهرت!!

پشتِ سرِ من، توده سخن ها که نچیدند!

هر وقت کسی یافت بسا مایه ی فرصت!!

گفتند که شاهد که ... چو سعدی است!!!

خویَ اش نه جَمال است که پابندِ به شهوت!!!

گفتند دو شخصیّتی است و متفاوت!!!

بیمارِ روانی ست و این مایه ی نکبت!!!

گفتم به زبان گرچه مرا مسخره کردید

تا باز بکردید علیه ام سرِ صحبت

امّا که شما را چه بسا دوست بدارم

پاکانه تر از اشک و به شیرینیِ شربت

من دشمنِ شاهد نِیَ ام ای شاهدِ تبریز!

تزویر و ریا کرده، کُنَم بد به تو نسبت.