غزل فارسی "دو جرعه آب"

ـ ـ U ـ/ U ـ UU / ـ ـ U ـ/ U ـ

جانم به لب رسیده در این جا ؛ دو جُرعه آب؟

آتش زدی به خیمه ی عشقم به آب و تاب!

خشکید نینوا و نئی دَم نزد به دشت!

صد حیف! جز ندایی از آن «آب! آب! آب!»

آن سوتر او خودش شده نقشِ زمین ؛ کمی

این سوترم بیا و دو جاپاش دربیاب!

این دشت لاله وَش شده از خونِ تشنگان!

بس بویِ خوش میاید از این جا! کمی گُلاب!؟

من پاسخی نمی شنوم ! یا خدا مدد!

ای کوفیان! نیاید از این شهر یک جواب؟!

هرگز که خوابِ خوش نمیاید به چشمِ طفل!

با لای لایِ من، پسرم! دخترم! بخواب!

شاهد که آرزویِ شهادت به سر کُنی

هرگز نمی رسی تو به مطلب مگر به خواب!