غزل فارسی «گلاب غنچه» 26 خرداد 1396

U ـ U ـ/ U U ـ ـ/ U ـ U ـ/ U U ـ

گُلابِ غنچه ی لب هات را چشیدم دوش

نباتِ شـــــــیریِ پستانِ تو، مکیدم دوش

تو را چه زیر و زبر کــــردم و چه بوسیدم

به زیــــرِ تنگِ لحافی به بر کشیدم دوش

لبانِ نازکِ یارم چــــــو بچّه ماری خُرد

چه چنبری زد و گفتا لبت گَزیدم دوش

تو میوه یِ گُنهی بــــــر درختِ مُژگانم

که مثل آدم و حوّا تو را چه چیدم دوش

بسا شنا می کردم به بـــحرِ چشمانت

ولی به ساحلِ دریا نمی رسیدم دوش

از انتحار زِ آن کـــــوهسارِ گونه ی تو

بــه پرتگاهِ نگاهت همی پریدم دوش

چو شاهدا که شنیدم نشسته ای با غیر

همان دم از ســـرِ نفرت، اَزت بُریدم دوش

برچسبها: عاشقانه و نو