شاهد تبریزی - شعر و فلسفه
درباره سایت
آخرین مطالب
- آسیب شناسی گذرا بر تساوی نیازهای اجتماعی
- تازا شئعیر : �نئجه یازسین سینیق أل؟!�
- غزل فارسی «قطار بوسه» 14 / 11 / 90
- تورکو قصیده : «پئشه» 13 / 8 / 91
- تورکو بئش لیک «قیرآت» 26 / 8 / 91
- غزل فارسی «مِیِ جاودان» 21 / 10 / 96
- غزل فارسی «اسیر ائوین» 2 / 10 / 95
- غزل فارسی «اصلان» 9 / 5 / 98
- پرنده و پرواز (به دشتِ برفیِ چشمت دو تا کبوتر مُرد)
- عقل مَداری یا دین مَداری؟
امکانات وب
U ـ ـ ـ/ U ـ ـ ـ/ U ـ ـ ـ/ U ـ ـ
کسی باید که عشقم افتخارآمیز ماند
چو مُردم جام جانانم ز می لبریز ماند
کسی باید بیاموزد رموز ذوالفقاری
که شمشیرش به روی خصم هر دم تیز ماند
خطا باشد زیاد از خطّ و خال و می، سرودن!
کسی باید که این بر گوش او آویز ماند
زمانی که مسلسل حرف می زد با مسلمان
کسی می گفت : «کاش آبادی و جالیز ماند!»
فلسطین زیر موشک هست و می گویند اعراب
که بگذارید زیر چکمه ی خونریز ماند
یمن، خُمپاره باران است و یک عکّاس گوید :
«بتا! این دوربین ام روی این کاریز ماند»!
دعاگویم «حسینی» عمر طولانی بیابد
حسینیّا! دعا کن شاهد تبریز ماند ...
برچسبها: غزل نیمایی و سیاسی ـ اجتماعی
+ نوشته شده در پنجشنبه هجدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 6:53 توسط شاهد تبریزی(رحیم مویدی) |
برچسب:
نویسنده: نیکی کریمیپور