شاهد تبریزی - شعر و فلسفه
درباره سایت
آخرین مطالب
- آسیب شناسی گذرا بر تساوی نیازهای اجتماعی
- تازا شئعیر : �نئجه یازسین سینیق أل؟!�
- غزل فارسی «قطار بوسه» 14 / 11 / 90
- تورکو قصیده : «پئشه» 13 / 8 / 91
- تورکو بئش لیک «قیرآت» 26 / 8 / 91
- غزل فارسی «مِیِ جاودان» 21 / 10 / 96
- غزل فارسی «اسیر ائوین» 2 / 10 / 95
- غزل فارسی «اصلان» 9 / 5 / 98
- پرنده و پرواز (به دشتِ برفیِ چشمت دو تا کبوتر مُرد)
- عقل مَداری یا دین مَداری؟
امکانات وب
ـ U ـ ـ/ ـ U ـ ـ/ ـ U ـ ـ/ ـ U ـ
در سکوتت مُرده ام آواره وَش ؛ طنّاز لب!
مقبرم بنگر! چه سوت و کور گشته ؛ ناز لب!
باید از کم حرفی ات حکمت بیاموزم خدا!
ای سکوتِ مطلقِ هستی! ؛ شهناز لب!
آه سردی می کشی جان سوز و افیونی پسند!
ای دمت گرم و دلت بی غم! شدی دمساز لب!
دختری تنها میان بادها کِز کرده است
قایقی، دریا، غروبی، بوسه ای، آواز ، لب!
پلک های نیمه بازی، بازیِ طفلانه ای
خورده سیبی ، قاچ ، قلیانی به نیمه باز لب!
نُت به نُت پروازِ سو ـ لا ـ ما ـ فی اش روی دهن
نُت به نُت آوازِ ساری با پرنده باز، لب!
آدم و حوّا ؛ هبوطِ سیب سرخی از بهشت
خوردن اش ، افتادن از بالا ؛ زمین انداز لب!
ترک قفقازی چو شیری نعره در عالَم زند!
شاهدا آن طفلِ شیرازی ، شیر، آز ، لب!
برچسبها: غزلی نو
+ نوشته شده در جمعه نوزدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 7:27 توسط شاهد تبریزی(رحیم مویدی) |
برچسب:
نویسنده: نیکی کریمیپور